عبد اللّه بن ميمون است از اهل سليمهء شام . پس ابو عبيد اللّه بربرى به جهت ترويج مهمّ خود او را مهدىگويان بيرون آورد و به اتّفاق او بر اكثر بلاد مغرب استيلا يافت . چون عبد اللّه بن ميمون به [ جاى ] مهدى قرار گرفت ابو عبيد اللّه بربرى را چندان دخل در مهمّات نمىداد بلكه [ 206 ب ] درصدد دفع آن درآمد و ابو عبيد اللّه از كردهء خود پشيمان شده او نيز در دفع آن سعى مىنمود و مىخواست كه سلطنت را بر برادر او احمد بن ميمون قرار دهد ، امّا عبد اللّه ميمون پيشدستى نموده در سال دويست و هفتاد و هشتم از رحلت ، ابو عبيد اللّه بربرى را با برادر خود احمد بن ميمون به قتل رسانيد . امّا زعم اسماعيليه آن است كه اسماعيل بن جعفر امام هفتم است و مهدى آخر الزمان كه احاديث و اخبار از ظهور او اخبار مىنمايند عبارت از محمّد بن عبد الله است . القصّه ، مهدى مذكور در سال مذكور در ولايت افريقيه خروج كرد و گماشتگان المقتدر باللّه را از آن ولايت اخراج نمود و روزبه‌روز مهمّ او در ترقّى مىبود تا آنكه اكثر ديار مغرب را مسخّر نمود و در حدود قيروان قلعه‌اى در غايت استحكام طرح انداخت و آن را به « مهديّه » موسوم ساخت . و در اين سال ، لشكرى عظيم به جانب مصر فرستاد و امير اين لشكر ابو القاسم ، پسر مهدى علوى ، بود .